[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۵
  • دوره جدید

کودک و پندارپنداری، روزنامه شیراز نوین

جاندارپنداری تمایلی است كه ضمن آن كودك سعی می‌كند به اشیای بی‌جان شعور بدهد. در واقع كودكان خردسال اطلاعات و تجارب زیادی ندارند تا تفاوتی بین اشیای جان‌دار و بی‌جان قائل شوند. ‌كودك تصور می‌كند همان گونه كه خودش محیط اطراف را درك نموده، با آن ارتباط برقرار می‌كند، اشیا و پدیده‌های دیگر نیز همانند او عمل می‌كنند. خیلی مشكل است كه بگوییم تفكر جاندارپنداری به این دلیل شروع می‌شود كه كودكان خردسال قادر نیستند تصورات ذهنی خود را به زبان بیاورند، لذا باید افكار آنان در عمل به نمایش درآید. اندیشه جاندارپنداری در حدود 2سالگی شروع شده، در سنین 4 تا 5سالگی به اوج خود می‌رسد و پس از آن با سرعت كاهش یافته، در آستانه ورود كودك به مدرسه از بین می‌رود. مسلماً كودكان سنین كودكستانی و پیش‌دبستانی، در خانواده از زمینه مساعدی برای تمایل به داشتن اندیشه جاندارپنداری برخوردارند. بدون تردید جاندارپنداری یا حیات‌بخشی به پدیده‌ها یا اشیای بی‌روح، برای كودكان نوعی احساس خوشایند و رضامندی درونی را همراه دارد. جاندارپنداری بازی‌های آنها را بانشاط‌تر می‌كند، به خصوص در دورانی كه كودكان نمی‌توانند با اطرافیان بازی كنند. زمانی كه كودك با كسب مهارت‌های اجتماعی می‌تواند با دیگران ارتباط بیشتری برقرار كند، رغبت او به بازی با اسباب‌بازی كمتر می‌شود.
فاطمه رزازان، آموزگار شاغل در دبستان شریف اشراف دو، ناحیه یک شیراز

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی