[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۸۲
  • دوره جدید

مهندسی بافت پوست؛ راهکاری در درمان سوختگی و زخم‌های مزمن، روزنامه شیراز نوین

 از دست دادن پوست، می‌تواند به دلایل بسیاری از جمله اختلالات ژنتیکی، ترومای حاد، زخم‌های  مزمن و یا حتی مداخله جراحی رخ دهد.
به گزارش «وب دا» در شیراز، عضو هیئت علمی پژوهشی مرکز تحقیقات بیمارستان سوانح و سوختگی ترمیمی امیرالمومنین(ع)، گفت: زخم مزمن، مانند زخم‌های  دیابتی و زخم بستر، به زخمی اطلاق می‌شود که طی 12هفته بهبود نیابد و با توجه به اینکه این زخم‌ها از پرهزینه‌ترین مسائل حل نشده سلامتی است و بیماران زیادی از این مسئله رنج می‌برند، افزایش سرعت بخشیدن به بهبود این زخم‌ها ضروری به نظر می‌آید.
دکتر «سیده سارا هاشمی»، افزود: یکی دیگر از شایع‌ترین دلایل عمده برای از دست دادن پوست، سوختگی است که در آن، مناطق قابل توجهی از پوست می‌تواند آسیب‌دیده و بیشتر این امر، بدون امکان بازسازی پوست رخ می‌دهد.
او گام کلیدی برای درمان بیماران با سوختگی‌های شدید را پوشاندن زخم در سریع ترین زمان ممکن و مراقبت مناسب از زخم، برشمرد و ادامه داد: روش‌های  مختلف درمان هم، برای بهبود زخم وجود دارد.
این عضو هیئت علمی، اضافه کرد: هدف از مراقبت زخم، سرعت بخشیدن به بهبودی زخم بیمار در کوتاه‌ترین زمان ممکن، با کمترین درد و ناراحتی است که باید در محیط فیزیولوژیک که منجر به ترمیم و بازسازی بافت است، رخ دهد.
دکتر هاشمی، بیان کرد: کشت گرافت اپیدرمی، نخستین بار 30 سال پیش صورت گرفت، اما گرافت‌های اپیدرمی بسیار نازک و آسیب‌پذیر هستند و نیاز به مراقبت شدید در زمان پیوند و پس از آن دارند، همچنین این گرافت‌ها در خود افراد سوخته با درجه بالا و وسعت زیاد برای پیوند، ناکارآمد است و پیوند از سایر افراد نیز، به دلیل پس‌زدن پیوند و ایجاد واکنش‌های پس از عمل جراحی و عفونت، بسیار محدود است، بنابراین در سال‌های  اخیر، تلاش برای توسعه درمان‌های  پیشرفته‌تر مانند درمان‌های  مبتنی بر سلول صورت گرفته است.
این عضو هیئت علمی، گفت: امروزه یکی از روش‌های درمانی مرسوم در درمان سوختگی و زخم‌های  مزمن از جمله زخم دیابتی، بهره برداری از سلول‌های  بنیادی و مهندسی بافت پوست است، همچنین مهندسی بافت پوست، راهکار جدیدی برای درمان زخم‌ها و بیماری‌‌های  پوستی است و هدف نهایی آن، جایگزینی بافت‌های آسیب دیده، برای برگرداندن حالت عملكردی قبل از ایجاد عارضه، برای غلبه بر محدودیت‌های روش‌های مرسوم گرافت پوستی است. دکتر هاشمی طراحی ساختارهایی مشابه بافت‌‌های آسیب‌ دیده را نیازمند به‌ کارگیری ابزارهای اصلی نظیر داربست سلولی، سلول‌ها و مولکول‌‌های  فعال‌زیستی، مانند فاكتورهای رشد در شرایط آزمایشگاهی عنوان کرد و افزود: داربست‌های  سلولی ساختارهایی مبتنی بر مواد موجود در ماتریكس خارج سلولی است كه تیمارهای مختلفی روی آن‌ها انجام شده است.
او ادامه داد: داربست‌های زیستی با استفاده از مواد زیست سازگار و تخریب‌پذیر به دست می آید و ساختار این داربست‌ها، باید تا حد امكان به بافت منطقه كاشت شبیه باشد، همچنین هر بافت ویژگی های بیولوژیكی و نیز فیزیكی مانند اندازه و شكل خاص خود را دارد، بنابراین هر داربست در عمل باید توانایی وارد كردن آثار بیولوژیكی و مكانیكی خاص را برای بهبود و تغییر رفتار سلولی دارا باشد.
این عضو هیئت علمی، اضافه کرد: هر داربست بر اساس خواص بافت هدفش طراحی می شود و انتخاب نوع و جنس داربست، مهمترین بخش كار است، به طوری كه در نهایت جایگزین بافت آسیب دیده می شود، همچنین داربست نه تنها اجازه اتصال سلول‌ها را به خود می دهد، بلكه باعث مهاجرت سلول ها، نقل و انتقال فاكتورهای بیوشیمیایی، انتشار مواد غذایی، مواد زاید و نیز مواد تولیدی سلول‌ها می شود و برای رسیدن به این هدف، داربست باید دارای یك سری ویژگی های ساختاری باشد، بدین ترتیب بازسازی و بهبود بافت صدمه دیده از لحاظ كیفی و كمی افزایش می یابد.
دکتر هاشمی، بیان کرد: سلول‌های بنیادی با دو ویژگی شامل توانایی تكثیر برای مدت طولانی و قابلیت تمایز یا تبدیل به سلول‌های تخصص یافته با عملكرد خاص، از سایر سلول‌ها متمایز می‌شوند، همچنین سلول درمانی یك روش درمانی ایده آل و سلول‌های بنیادی مزانشیمی بهترین انتخاب برای سلول درمانی است، زیرا دارای توانایی تكثیر و تمایز در حد بالایی هستند.
موضوع مهندسی بافت پوست در سمینار استانی روش‌های  نوین ترمیم زخم که به همت اساتید عضو بسیج جامعه پزشکی بیمارستان سوانح سوختگی و ترمیمی امیرالمومنین(ع) برگزار شد، مورد بررسی قرار گرفت.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی