[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۰۳
  • دوره جدید

یادداشت روز، روزنامه شیراز نوین

صادرات و درآمدهای ارزی 
 

شیرازنوین- فرزاد وثوقی

farzad_vossoghi@yahoo.com

از اینکه باید برای سرمایه‌گذاران داخلی فرصت تولید، اشتغال، عرضه و رقابت و حضور در بازارهای جهانی ایجاد کرد حرفی نیست اما از حرف تا عمل راه بسیار است و باید دید چرا در این سال‌های دشوار این فرصت برای تولیدکنندگان پیش نیامد تا از حمایت‌های دولتی بهره‌مند شوند وکار تولید آسان شود. امروزه یکی از دلایل به زانو درآمدن اقتصاد کشور همین داستان به زانو درآمدن تولیدکنندگان است. ما برای تولید ایرانی شعار می‌دهیم اما در عمل قدمی ‌برنمی‌داریم! این روزها اگر به بازار آشفته داخلی نگاهی داشته باشیم خیلی از بیکاران دست‌فروش شده‌اند و البته بسیاری از مردم قدرت خرید خود را از دست داده‌اند. خرید با نصف قیمت کالا از دست‌فروش‌ها هم این روزها مشکل شده است چراکه در کنار رکود باید تورم را نیز تحمل کرد. ما انتظار داشتیم دولت در اولین قدم و برای حمایت از تولید ایرانی از مقرارت دست‌وپا گیر بکاهد. مثلاً به تولید‌کنندگان مجال دهد ملزومات خارجی را وارد و پس از تولید و فروش کالا در بازار اجرت‌های دولتی ناشی از واردات را پرداخت کنند‌. اینکه تولید‌کنندگان ما باید مواد اولیه تولید را از خارج خریداری کنند و به ازای آن دلار آمریکا پرداخت کنند و تهیه دلار در بازار داخلی غیر‌ممکن باشد و آنان دست به دامن بازار سیاه شوند و پس از مشقات تهیه دلار و ارسال آن به بانک‌های خارجی‌، حالا گرفتار تشریفات گمرکی داخلی شوند‌، امان تولید‌کنندگان را می‌برد‌.
فضای کار برای تولید‌کنندگان داخلی از آن جهت که ضامن اشتغال و امنیت اجتماعی و رفاه هستند باید به نحوی مطلوب تسهیل شود‌. این اصطلاح فرش قرمز شوخی اقتصادی و یا یک تعارف کوتاه نبود بلکه یک واقعیت بزرگ در جریان داستان به رکود کشیده شده اقتصاد داخلی ما بود که دایم از سوی فعالین کار آزموده بیان می‌شد‌. اصطلاحی که تا‌‌کنون در محاق باقی مانده است و کسی برای سرمایه‌گذار کارآفرین فرش قرمز پهن نکرد‌. 
ما دو نوع صادرات داریم‌. اول صادرات نفتی که در انحصار دولت است و درآمدهای آن چندان به اقتصاد کشور تزیق نمی‌شود‌. این یک واقعیت است چراکه اگر درآمدهای نفتی ما به اقتصاد کشور تزریق می‌شد تا کنون شاهد رشد و شکوفایی برخی بخش‌های اقتصادی بودیم‌. این روزها حتی پروژه‌های بزرگ عمرانی هم از تزریق اعتبارت ناشی از درآمدهای نفتی بی‌بهره مانده‌اند‌. در ایران مدارس را خیرین می‌سازند‌، مساجد و کتابخانه‌های بزرگ و کوچک‌، بیمارستان و درمانگاه‌، خانه‌های بهداشت و اخیراً مسکن را خیرین می‌سازند‌، برای آزادی زندانیان جرایم غیر‌عمد خیرین به میدان دعوت می‌شوند‌، برای ساخت راه و بزرگ‌راه خیرین دعوت می‌شوند و اگر کمی ‌مجال دهیم برای ازدواج جوانان هم خیرین باید پا‌پیش گذارند‌. حالا باید دید خیرین این همه درآمد را از کجا می‌آورند و در ازای این همه پول‌پاشی از دولت‌ها چه درخواست می‌کنند‌؟ 
با این وجود دولت‌ها چه در این دوره و چه در دوره‌های گذشته هزینه‌ای دراین امور نداشته‌اند‌. اما در نوع دوم باید به صادرات غیر‌نفتی پرداخت‌. صادراتی که اگر هم در حال انجام باشد، اما رونقی برای اقتصاد و تأثیری در معیشت مردم نداشته است‌. صادرات غیر‌نفتی ایران شاید به برخی کشورهای همسایه انجام شود‌. به‌طور مثال کشور افغانستان‌،  در سال گذشته صادرات ایران به این کشور با رشدی ۱۰درصدی به رقمی ‌حدود دو میلیارد و ۷۷۰‌میلیون دلار رسید. امسال نیز با توجه به این‌که شرایط برجام تب و تاب خاصی ایجاد کرده همچنان می‌توان افغانستان را بازاری مناسب دانست که شاید تا حدود سه‌میلیارد دلار بتوان صادرات آن را توسعه داد، اما معمولاً صادرات به بحث‌های متعددی بستگی دارد. از جمله به مباحث سیاسی و نظامی‌. اتفاقاتی که در برخی کشورها شاهدیم باعث می‌شود روند صادرات را کند کند‌. 
صادراتی که از امنیت لازم برخوردار نیست و البته صنایع ما نیز از جذابیت لازم خصوصاً در بحث بسته‌بندی برخردار نیستند‌. ما برای ایجاد تحول در اقتصاد و لزوم تولید وصادرات نیازمند ایجاد تعامل بین دولت و بخش خصوصی هستیم، چیزی که در سال‌های گذشته حتی با برگزاری شورای گفتگو بین دولت و بخش خصوصی تحقق پیدا نکرد‌. اگر این تعامل ایجاد نشود همچنان بخش خصوصی در ته چاه بی‌توجهی‌ها می‌ماند و اقتصاد ورشکسته دولتی همچنان بربازار حکومت خواهد کرد‌. اقتصادی که دستاوردی برای ما ایرانیان نداشته است‌.

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی