[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۸۴
  • دوره جدید

ژاپن، طلایه‌دار فرهنگ و فوتبال در آسیا، روزنامه شیراز نوین

شیرازنوین: نمایش ژاپن در مقابل تیم پرستاره و قدرتمند بلژیک، تحسین تمام علاقه‌مندان به فوتبال در جهان را در پی داشت. شاید فقط یک بی‌تجربگی عجیب در آخرین ثانیه‌های بازی بود که نمایش رویایی و غرورآفرین آنها را با پایانی تلخ همراه کرد.
ششمین بازی مرحله یک‌هشتم نهاییِ بیست و یکمین دوره جام جهانی فوتبال، تبدیل به یکی از به‌یادماندنی‌ترین بازی‌های تمام ادوار شد. خاطره‌ای شیرین برای بلژیک و هوادارانش و خاطره‌ای غمناک برای ژاپنی‌ها و بینندگان بی‌شماری که در سرتاسر 90دقیقه از نمایش آنها لذت برده بودند و در آخرین ثانیه‌ها، با شکست ناباورانه‌شان مغموم شدند.
بازی با حملات بی‌اثر ژاپن آغاز شد. آنها در 15دقیقه ابتدایی برتری نسبی نسبت به بلژیک داشتند؛ اما از سه یورشی که به دروازه سرخ‌ها بردند، به موقعیت گلی دست پیدا نکردند. اما در 15دقیقه دوم، برتری بلژیکی‌ها لحظه به لحظه بیشتر شد. آنها از دقیقه 15 تا 30 حدود 12حمله روی دروازه حریف انجام دادند، به 5موقعیت گل هم رسیدند که دو مورد از این موقعیت‌ها بسیار خطرناک بود و تا آستانه گل پیش رفت. در این دقایق، ژاپنی‌ها حتی یک بار هم به محوطه جریمه بلژیک وارد نشدند.
در 15دقیقه سوم و پایانی نیمه نخست، جریان بازی کمی متعادل‌تر شد. از فشار شدید بلژیکی‌ها اندکی کاسته شد و ژاپن هم ازلاک دفاعی بیرون آمد و 4بار به دروازه بلژیک حمله کرد و به یک موقعیت نه چندان خطرناک هم دست یافت. در طرف مقابل، بلژیک 10بار روی دروازه ژاپن توپ ریخت و 2بار هم به موقعیت‌هایی نصفه و نیمه رسید. بالاخره بازی در نیمه اول با نتیجه تساوی بدون گل به پایان رسید، اما نیمه دوم حکایتی کاملاً متفاوت و به یاد ماندنی داشت.
فقط دو دقیقه و چند ثانیه از نیمه دوم گذشته بود که یان فرتونگن مدافع نامدار بلژیک، نتوانست پاس در عمق گاکو شیباساکی را به درستی قطع کند و اثرگذاری ناقص او روی این پاس، موقعیت بهتری نصیب گنکی‌ هاراگوچی کرد. او که از زاویه تقریباً بسته با تیبو کورتوآ تک به تک شده بود، پس از یک مکث کوتاه با ضربه‌ای دقیق توپ را به گوشه دروازه فرستاد. اتفاق بزرگ بازی به وقوع پیوست؛ ژاپن از تیمی پیش افتاد که پیش از جام، یکی از 5شانس برتر برای کسب عنوان قهرمانی بود. اما شوک بزرگ به بلژیکی‌ها دقایقی بعد داده شد، فقط 5دقیقه بعد. اما پیش از این اتفاق مهم، این بلژیک بود که می‌توانست با ضربه کم‌نقص کاپیتانش به گل تساوی دست یابد، ولی ضربه ‌هازارد به تیر عمودی برخورد کرد و برگشت.  دقیقه 53، شینجی کاگاوا پس از یک حرکت زیبا پشت محوطه جریمه، توپ را به تاکاشی اینوی سپرد و او هم بدون معطلی و با یک شوت راه دور، دروازه یکی از بهترین دروازه‌بانان جهان را فرو ریخت. مشت دوم ژاپنی‌ها به جمجمه تیم پرستاره بلژیک، آنها را کاملاً گیج کرد. روبرتو مارتینز اما بهترین تصمیم را در این شرایط سخت گرفت. او دو بازیکن تکنیکی خود را از بازی بیرون کشید. یانیک کاراسکو و دریس مرتنس که بسیار ضعیف‌تر از حد انتظار ظاهر شده بودند، جای خود را به مروان فلینی و ناصر شادلی دادند. حضور این دو بازیکن، رویکرد جدید بلژیک برای ادامه مسابقه را کاملاً آشکار کرد: ارسال از جناحین و ضربه سر!
از دقیقه 60 تا 75 یکی از بهترین 15دقیقه‌های جام توسط دو تیم به نمایش گذاشته شد. خلق 9موقعیت گل در این 15دقیقه، گواه این ادعاست. بلژیکی‌ها که روی توپ‌های هوایی فشار زیادی به سر و گردن حریف خود وارد کرده بودند، بالاخره در دقیقه 69 به گل رسیدند، یک گل عجیب و غریب. نمی‌‌‌شد به سادگی تشخیص داد آیا فرتونگن آن ضربه سر را برای گشودن دروازه زد یا منظور دیگری داشت. اقدام به گل‌زنی از آن زاویه و آن فاصله و آن هم با ضربه سر، اتفاقی است که ممکن است هر چندسال یک بار در فوتبال رخ دهد. اما فرتونگن خواسته یا ناخواسته، اشتباهش را به بهترین شکل ممکن جبران کرد. توپ او به شکل مهارنشدنی به آخرین نقطه دروازه رفت و بلژیک به بازی برگشت. حملات این تیم ادامه یافت و این بار حرکت‌ هازارد، با سانتر او با پای غیرتخصصی‌اش همراه شد. همین سانتر به یکی از بی‌نقص‌ترین ارسال‌های ممکن تبدیل شد و مروان فلینی، گل دوم تیمش را به ثمر رساند تا بلژیک به طور کامل به بازی برگردد. دو، دو مساوی!
با توجه به نوع بازی ژاپن که حتی یک قدم عقب نمی‌نشست، به نظر می‌رسید بلژیک هم به همین تساوی و کشیده شدن بازی به وقت‌های اضافه راضی باشد. در 15دقیقه آخر بازی، ژاپنی‌ها موقعیت‌های بیشتری روی دروازه خلق کردند. آنها دو موقعیت عالی را برای گل‌زنی از دست دادند و در طرف مقابل، بلژیک هم یک بار تا آستانه فروپاشی دروازه حریفش پیش رفت. اما از زمانی که 4دقیقه وقت تلف شده برای نیمه دوم اعلام شد، ژاپن روی دروازه بلژیک خیمه زد. نحوه بازی ژاپن طوری بود که انگار آنها به کشیده شدن بازی به وقت اضافه راضی نیستند! بلژیک اما عقب کشیده بود و ظاهراً به ادامه بازی در وقت اضافه راضی بود. در دقیقه 93 یک ضربه آزاد از فاصله بیش از سی متر نصیب ژاپن شد. کیسوکه هوندا که یکی از بهترین کاشته‌زنان فوتبال جهان در دهه اخیر به شمار می‌رود، پشت توپ ایستاد و از آن فاصله بعید اقدام به شوت‌زنی کرد. ضربه او از همان فاصله هم خطرناک بود و کورتوآ به زحمت توانست توپ را به کرنر بفرستد. به نظر می‌رسید کار با نتیجه تساوی دو، دو به اتمام برسد. ژاپنی‌ها روی ضربات سر به مراتب ضعیف‌تر از بلژیک بودند و ارسال بلند کرنر توسط آنها چندان منطقی به نظر نمی‌رسید. اما بازیکن ژاپن این کار را انجام داد، آن هم به بدترین شکل ممکن! توپ در دستان کورتوآ قرار گرفت. اشتباه فاحش‌تر ژاپنی‌ها زمانی آشکار شد که کورتوآ به جای مکث کردن و آرامش دادن به بازی، به سرعت توپ را به گردش درآورد و کوین دبروین سرعتی را صاحب توپ کرد. به یکباره صحنه‌ای رقم خورد که هیچ‌کس انتظارش را نداشت. هجوم 5بلژیکی با سرعت بسیار زیاد به زمین ژاپن، آن هم در حالی که فقط دو ژاپنی در زمین خودی حاضر بودند! بوی گل به شدت در ورزشگاه پیچید. دبروین توپ را به سرعت به توماس مونیِر سپرد، او هم بدون معطلی یک پاس عرضی به محوطه جریمه فرستاد. روملو لوکاکو با یک حرکت استثنایی توپ را برای بازیکن پشت سر خود رها کرد و ناصر شادلی با یک ضربه بغل پا، تمام رویاهای ژاپنی‌ها که حالا دوستداران بسیار زیادی در سراسر دنیا داشتند را بر باد داد. ژاپنی‌هایی که 93دقیقه فوق‌العاده ظاهر شدند و برابر حریف قدرتمند خود، ذره‌ای ترس به خود راه ندادند، در نهایت مغلوب اعتماد به نفس بیش از حد خود شدند! کافی بود آن کرنر روی دروازه ارسال نشود یا ژاپن تعداد مدافعان بیشتری در زمین خود نگه می داشت. اگر آنها با نفرات زیادی برای گل‌زنی روی ضربه کرنر جلو نکشیده بودند، شاید هیچ‌گاه فکر طرح‌ریزی چنین ضدحمله‌ای به ذهن بلژیکی‌ها خطور نمی‌کرد. اما همه این اتفاقات رخ داد تا یکی از دراماتیک‌ترین بازی‌های این جام و شاید تمام ادوار رقم بخورد.
ژاپن شکست خورد و حذف شد؛ اما نمایش دوشنبه شب آنها تا همیشه در ذهن علاقه‌مندان به فوتبال جهان ماندگار شد. حال به یک هفته قبل‌تر برگردیم. دوشنبه شب بود و ایران در مقابل پرتغال، یک نمایش دلاورانه ارائه داد. بازیکنان ایران مثل دو بازی قبلی، بیشتر از 90دقیقه جنگیدند. دویدند و تلاش کردند و بالاخره در دقیقه 90 به گل تساوی دست یافتند. حتی در دقایق تلف شده، این شانس را داشتیم که با ضربه مهدی طارمی به گل دوم هم برسیم اما این اتفاق هیچ‌گاه رخ نداد و حذف شدیم. حذف شدیم اما با بازیکنان ما مانند قهرمان برخورد شد. آنها شایستگی چنین تقدیری از سوی مردم را داشتند. هم نهایت تلاششان را کردند و هم با گرفتن 4امتیاز، بهترین کارنامه تاریخ ایران در جام جهانی را رقم زدند. اما آیا نمایش ایران در جام جهانی، قابل مقایسه با نمایش ژاپن بود؟ آیا علاقه‌مندان به فوتبال در سراسر دنیا، نوع فوتبال ایرانی‌ها را مانند نوع فوتبالی که ژاپن ارائه داد، تحسین می‌کنند؟ 
 ایران در بیشتر دقایق بازی‌های خود در جام جهانی، مالکیت توپ را به حریفان سپرد و تقریباً تمام توانش را برای دوندگی و جلوگیری از دریافت گل به کار برد؛تلاشی که کاملاً مؤثر بود و نتیجه کاملاً مثبتی در پی داشت. اما آیا تمام توانایی و پتانسیل ما در حد همین دوندگی‌ها و جلوگیری از گل زدن حریف بود؟ تعداد حملات ژاپن فقط در بازی برابر بلژیک، بیش از تمامی حملات ما در سه بازی برابر مراکش، اسپانیا و پرتغال بود. آنها 6موقعیت عالی گل‌زنی را در بازی مقابل بلژیک خلق کردند و دو بار به گل رسیدند و در طرف مقابل، ما در مجموع سه بازی خود نتوانستیم به این مقدار موقعیت ایدئال گل‌زنی دست پیدا کنیم و تمام موقعیت‌های طلایی ما را می‌توان در این موارد خلاصه کرد: دو فرصت کریم انصاری‌فرد و سردار آزمون در نیمه اول دیدار با مراکش، ارسال دقیقه پایانی احسان حاج‌صفی در همین بازی که منجر به گل به خودی مدافع حریف شد، ارسال وحید امیری در دقیقه 82 بازی با اسپانیا که با ضربه سر مهدی طارمی چیزی نمانده بود به یک گل تاریخی تبدیل شود، ضربه سامان قدوس در نیمه دوم بازی با پرتغال که از کنار دروازه به بیرون رفت و بالاخره موقعیت دقیقه 94 مهدی طارمی که می‌توانست به بزرگ‌ترین اتفاق تاریخ فوتبال کشورمان تبدیل شود و نشد. 
طبق آمار، ایران کمترین حملات را در بین تمامی 32تیم حاضر در مسابقات داشت و از این لحاظ نتوانست نمره قبولی بگیرد. بنابراین، با وجود تمام تعریف و تمجیدهایی که لایق بچه‌های متعصب و پرتلاش تیم ملی است، نباید این واقعیت را از ذهن دور داشت که فاصله فوتبالی که ژاپنی‌ها ارائه دادند با نمایشی که ما داشتیم، بسیار زیاد بود. آنها در ارائه فوتبال چشم‌نواز و قدرتمندانه نمره 20 گرفتند و بازیکنان ما همین نمره را در دفاع منسجم تیمی، دوندگی و البته غیرت، از آن خود کردند.
اما فارغ از مسائل فنی و فوتبالی، ژاپنی‌ها در عرصه فرهنگ هم یک بار دیگر از ما پیشی گرفتند. در روزگاری که برخی ایرانی‌ها با رفتارهایی سخیف و زشت مانند فحاشی‌های دیوانه‌وار در فضای مجازی یا ایجاد سر و صداهای ناجوانمردانه کنار هتل پرتغالی‌ها در شب بازی با این تیم، آبرو و فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی را خدشه‌دار می‌کنند، ژاپنی‌ها حتی پس از تحمل یکی از تلخ‌ترین شکست‌های تاریخ خود، دست از اشاعه فرهنگ والای خود برنمی‌دارند. آنها باز هم مثل همیشه پیش از ترک محل استقرار خود در ورزشگاه، اقدام به تمیز کردن جایگاه خود کردند، این بار با چشمانی اشک‌بار. 
تصاویر ثبت شده از این لحظات،‌ بدون شک از تأثیرگذارترین و ماندگارترین تصاویر این جام خواهد بود؛ همان‌طور که رفتار مشمئزکننده برخی هموطنان ما در جوار هتل پرتغالی‌ها،‌ هیچ‌گاه از ذهن ما پاک نخواهد شد. 

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی