[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۸۷۲
  • دوره جدید

لغزش استراتژیک، روزنامه شیراز نوین

سعیدرضا امیرآبادی - روزنامه نگار

amirabadi_shznvn@yahoo.com

با صراحت‌ می‌توان ادعا کرد که تحصیل در بسیاری از شهرها و کلانشهرهای ایران رایگان نیست. آقایان وزیر در دولت‌های مختلف همیشه با ژست‌های جذاب در برابر رسانه‌ها ادعای تحصیل رایگان برای ایرانیان را مطرح ساخته‌اند و این در حالی است که واقعیت‌های جاری در جامعه فاصله زیادی تا وعده‌های مسئولان دارد. شعار زیبای تحصیل رایگان در ایران به دلایل بسیاری به حقیقت نپیوسته است و اولیای مدارس در هنگام ثبت‌نام و پایان سال‌تحصیلی مبالغی را به نام کمک اختیاری به مدرسه به صورت اجباری از والدین طلب‌ می‌کنند. به‌طور حتم آقایان وزیر بهتر از همه ما از این مسئله آگاهی دارند که مدیران زیردستی چگونه کمبود بودجه‌های خود را از جیب مردم جبران ‌می‌کنند و این امر سبب افزودن فشارهای مالی دوچندانی بر پیکره مالی خانواده‌ها در این وانفسای اقتصادی‌ می‌شود...

 

حتی کار تا جایی بالا گرفته که شماری از مدیران مدارس با سرسختی و لجبازی تا پای عدم ثبت‌نام دانش‌آموزان نگون‌بخت و گروکشی کارنامه او پیش‌ می‌روند و آینده تحصیلی و غرور آنها را جریحه‌دار‌می‌کنند. همه این‌ها‌ در حالی است که اولیای مدارس برای دریافت شهریه توجیه‌های‌شبه قانونی آورده و به قانون مشارکت‌های‌مردمی استناد‌ می‌کنند. به یاد داشته‌باشیم که از لحاظ قانونی و منطقی مردم مسئولیتی در قبال تجهیز سخت‌افزاری و نوسازی مدارس ندارند و آموزش و پرورش نباید با توجیحاتی نظیر هوشمندسازی مدارس مبالغی را از آنها طلب کند. در این برهه باید از دولت‌ها‌پرسید که به راستی چه حوزه‌ای ‌مهم‌تر ازآموزش و پرورش وجود دارد که شماری از آنها از اختصاص بودجه به فرآیندهای تعلیم و تربیت به انحاء مختلف طفره رفته‌اند و سهم دستگاه فرهنگی از بیت‌المال در چه زمینه‌هایی هزینه شده است. از سوی دیگر در نظر داشته‌باشیم که حاشیه‌های‌تحصیل برای خانواده‌های ‌ایرانی آن قدر گران هست که دیگر مجالی برای کمک اجباری به مدارس برای والدین نماند و بر گره‌های‌اقتصادی و معیشتی آنها نیفزاید. شاید بتوان با حذف مشق شب قسمتی از فشارهای اقتصادی که خانواده‌ها ‌در معرض آن هستند را کاهش داد.‌ به همین دلایل‌می‌توان شعار فاخر تحصیل رایگان در ایران را با نگاهی واقع‌گرایانه به کناری گذاشت و با واقعیت‌های‌جاری مواجه شد. شاید اگر آموزش و پرورش به جای انکار صورت مسئله به شیوه‌های‌قانونی از دانش‌آموزان وجوهی را دریافت کند و مبالغ دریافتی را به سلیقه مدیران واگذار نکند، با نارضایتی‌های‌کمتری از سوی خانواده‌ها‌ روبرو باشیم. با اتخاذ به این رویه دیگر دریافت کمک‌های‌اجباری با مبالغ اختیاری تحت کنترل درآمده و والدین دانش‌آموزان‌ می‌دانند که برای ثبت‌نام در هر مدرسه‌ای ‌موظف به پرداخت چه مبلغی هستند. هر چند که سرمایه‌گذاری دولت در حوزه آموزش و پرورش و فرآیند تحصیل رایگان‌می‌تواند موجبات تعالی جامعه را در مقیاس وسیعی به همراه داشته و حتی اگر یک دانش‌آموز در ایران به دلیل این مسئله از تحصیل محروم شود، گناهی نابخشودنی به وقوع پیوسته است. به طور حتم در سالیان و دهه‌های‌آتی بودجه‌هایی که از آموزش و پرورش دریغ شده باید با متحمل شدن پیامدهای سخت و افزایش چندین برابری در کمپ‌های‌ترک اعتیاد، ندامتگاه‌ها، زندان‌ها‌ و مواردی از این دست هزینه گردد. هر چند که ما به طور کلی در اجرای بسیاری از اسلوب‌های‌پیشگیرانه کارنامه تحسین برانگیزی نداریم و همواره سرمایه‌گذاری‌های ‌چند برابری را به قدم‌های‌ بعدی موکول‌ می‌کنیم. با صراحت ‌می‌توان ادعا کرد که تحصیل در شهرها و کلانشهرهای ایران رایگان نیست‌و این مسئله شاید از بزرگترین لغزش‌های ‌استراتژیکی باشد که در دهه‌های ‌اخیر مرتکب شده‌ایم.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی