[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۲۸
  • دوره جدید

حذف ناعادلانه فوتبال نابینایان نایب‌قهرمان دوره قبل از پارالمپیک توکیو!، روزنامه شیراز نوین

شهریور ۹۵ بود که جدایی کمیته پارالمپیک از المپیک به تصویب مجلس رسید و موجی از خوشحالی و شادمانی ورزشکاران معلول را فرا گرفت. با این باور که دیگر بعد از این تفاوت گذاشتن بین ورزشکاران معلول و افراد سالم که از چند سال قبل رو به کاهش بود، کاملاً از بین خواهد رفت و حتی کفه ترازو با توجه به لزوم حمایت از معلولان، بیشتر به نفع آنها سنگینی خواهد کرد. اما آنها نمی‌دانستند که در آینده‌ای نزدیک  غصب کنندگان مناصب این کمیته که باید مدافع قسم خورده حق معلولان ورزشکار باشند، خود پیشتاز خوردن حق ورزشکاران معلول خواهند شد و موجب سرخوردگی و گسترش بیش از پیش ناامیدی در معلولان!
در حالت طبیعی چه کسی حاضر است علی رغم کسب سهمیه، مانع حضور این تیم در پارالمپیک توکیو شود؟ تیمی ‌که در دومین حضورش در بالاترین رویداد ورزشی جهان، یعنی پارالمپیک قبل (ریو برزیل)، پدیده مسابقات شده و در نیمه نهایی، آرژانتین یکی از مدعیان قهرمانی را شکست داده و تنها با یک شکست در فینال مقابل برزیل میزبان (آن هم به سختی و تنها با یک گل) مقام نایب‌قهرمانی را کسب کرده و برای کشور با جان و دل افتخارآفرینی کرده است.
 بی‌تردید تصمیم گیرندگان در آن جلسه کذایی یا حالشان خوب نبوده یا با ورزش و ورزش معلولان به ویژه فوتبال نابینایان کاملاً ناآشنا هستند؛ چرا که چنین تصمیمی ‌در مورد تیمی ‌که با کمترین پشتیبانی و با حداقل حمایت‌ها و تحمل سختی‌های بسیار، با برگزاری اردوهایی در گرمای حدود 50 درجه‌ای و رطوبت بالای 90 درصدی مرداد و شهریور شهر گناوه (که یکی از همین آقایان به اصطلاح کارشناس تصمیم‌گیر، حتی طاقت پایین شدن از ماشین کولردار را در آن شرایط نداشته) سختی‌های اردوهای تمرینی را به جان خریدند تا بتوانند دوباره برای کشورشان افتخارآفرینی کنند. پس از آن هم در جولانگاه مسابقات و در حضور رقیبان سرسخت و مهیا شده و در هوای گرم و شرجی تایلند، با تحمل آسیب‌ها و صدمات فراوان، ضمن کسب مقام نایب‌قهرمانی سهمیه را کسب نموده‌‌اند، واقعاً ظالمانه و غیرقابل پذیرش است.
اگرچه همه عزیزان معلولی که در این شرایط دشوار اقتصادی توانسته‌اند در ورزش‌های مختلف با سختی‌های بسیار، پشتیبانی خانواده‌هایشان و حداقل حمایت مسئولان، سهمیه پارالمپیک به دست آورند، شایسته حضور در آن رویداد هستند؛ ولی مگر جلسات کارشناسی دکان بقالی‌ست که ریز و درشت با هم باشد و گفته شود اگر فلان تیم را اعزام کنیم، باید بقیه‌ تیم‌ها و نفرات هم اعزام شوند!
هر تیم هم از نظر فنی و هم اخلاقی دارای ویژگی‌های خاص خود است که نمی‌توان با دیگری مقایسه کرد. کار جلسات کارشناسی همین است که بر اساس تفاوت در شرایط و ویژگی‌ها، تصمیمات متفاوتی گرفته شود؛ وگرنه گرفتن تصمیمی ‌واحد برای همه تیم‌ها و نفرات که از میوه فروش سر کوچه نیز برمی‌آید!
البته آقایان غیب‌گوی کمیته پارالمپیک حتماً فراموش نکرده‌اند که در پارالمپیک قبل نیز احتمال صعود فوتبال پنج نفره از دور مقدماتی و رسیدن به نیمه نهایی را غیرممکن پیش‌بینی نموده و حتی بلیت برگشت تیم پس از دور مقدماتی را نیز تهیه کرده بودند. ولی برخلاف پیش بینی آنها، نه تنها تیم با قدرت به نیمه‌نهایی صعود کرد؛ بلکه به دیدار فینال نیز راه یافت و مقام غیرقابل باور نایب‌قهرمانی پارالمپیک را کسب نمود.  
البته ظریفی می‌گفت شاید هم به دلیل همین کسب مقام نایب‌قهرمانی در دوره قبل که برخلاف پیش‌بینی آقایان بوده است، اکنون تیم فوتبال به دلایل واهی مورد غضب قرار گرفته است!
آقایان کارشناس که این تصمیم را گرفته‌اند، یا حتی در سطح محلات هم سابقه ورزشی ندارند یا بسیار آزادانه! چشمشان به رأی رئیس و دبیرکل بوده است. در هر دو حالت هم باید پاسخگوی رأی ظالمانه و غیرکارشناسی خود و خیانت به گروهی معلول باشند. معلولانی که آمده بودند تا پس از سال‌ها سختی و ممارست، به دیگر معلولان جامعه یاد دهند «معلولیت، محدودیت نیست»؛ ولی چه ساده گروهی از خدا بی‌خبر این تلاش‌های حتی شبانه‌روزی با حداقل امکانات، تحمل آسیب‌دیدگی و درد کشیدن‌ها و سختی دوری از خانواده و بسیاری از مشکلات دیگر را نادیده گرفتند و علی‌رغم کسب سهمیه، با حذف آنها کاری کردند که رقیبان آنها نیز از انجام آن عاجز مانده بودند!
من از بیگانگان هرگز ننالم، که با من هرچه کرد آن آشنا کرد. آقایان به اصطلاح کارشناس حتماً نمی‌دانند که بسیاری از نخبگان ورزش جهان برای رسیدن به اوج عملکرد تنها بازی‌های المپیک و پارالمپیک را به عنوان هدف اصلی قرار داده و بر همین مبنا، برنامه‌ریزی چهار ساله برای تمرینات خود داشته و حضور در مسابقات قاره‌ای و حتی جهانی را به عنوان بخشی از ارزیابی برنامه تمرینی خود قلمداد نموده و  کسب هر مقامی‌ در این مسابقات تأثیری در هدف‌گذاری چهار ساله آنها برای اجرای بهترین عملکرد در المپیک یا پارالمپیک بعدی نخواهد داشت. بنابراین، کسب هر نتیجه‌ای در این مسابقات نمی‌تواند در رسیدن به هدف اصلی که رسیدن به مقام در المپیک یا پارالمپیک است، تأثیرگذار باشد.
نکته مهم دیگر تفاوت سیاست‌های کلی ورزش در دو کمیته المپیک و پارالمپیک است. در حالی که کمیته المپیک با هزینه‌های بسیار به دنبال کسب سهمیه‌های بیشتر برای حضور تعداد بیشتر ورزشکار در المپیک است، کمیته پارالمپیک دلاورمردان معلولی را که با سخت‌کوشی و تلاش فراوان سهمیه را کسب نموده و احتمال مدال‌آوری را نیز دارند، به آسانی از حضور در این رویداد حذف می‌نمایند. البته مسئولان نظام و وزارت ورزش نیز باید پاسخگوی این بی‌عدالتی باشند، که اگر تفاوتی هم باشد باید به نفع معلولان باشد نه به ضرر آنها. به همین دلیل است که ورزشکاران معلول باید این‌گونه کمیته پارالمپیک را خطاب کنند که:
امیدوار بود آدمی ‌به خیر کسان؛ مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان
گفتنی است که در تیم ملی نابینایان ایران، نیمی ‌از نفرات را بچه‌های استان فارس تشکیل می‌دهند.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی