[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۶۴۲
  • دوره جدید

کافه کتاب- فاطمه قاسمی پور، روزنامه شیراز نوین

باغ‌های کیوتو


 کیت والبرت؛ مترجم: علی قانع؛ ققنوس: 1394
یادآوری چیزهایی که راندال در آن اتاق سرد و نمور می‌گفت با چیزهایی که معلم‌ها با سختگیری یادمان می‌دادند، زیاد قابل مقایسه نیست، ولی او با آن اشتیاق طبیعی و خواندن کتاب‌ها با صدای بلند، انگار که هر کلمه‌اش را به من هدیه می‌داد و کلمات در ذهنم حک می‌شد. نامه‌نگاری عادتمان شده بود. راندال یکشنبه اول هر ماه نامه می‌نوشت. درباره کتاب‌های جدیدی که می‌خواند و چیزهایی که علامت گذاشته بود تا نشانم بدهد برایم می‌گفت...
راندال در نامه بعدی‌اش از آخرین کتابی که خوانده بود نوشت؛ راجع به باغ‌های کیوتو. این که چطور این باغ‌ها از ماسه و سنگریزه و صخره‌ها ساخته شده‌اند. می‌گفت هیچ گُل و گیاهی در کار نیست. زمانی از خزه استفاده می‌کردند، ولی حتی آن رنگ سبزی که ما می‌شناسیم نیست. نوشته بود نه چمنزار و نه برگ‌های سبز، فقط نوعی سبز خاکستری رنگ. حتی نمی‌توانی در این باغ‌ها قدم بزنی، چون بیشتر شبیه تابلوهای نقاشی‌اند.   

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی