[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۷۹۹
  • دوره جدید

پرخاشگری و نکاتی در این‌باره، روزنامه شیراز نوین

پرخاشگری به عنوان مقوله‌ای مهم در روان‌شناسی تربیتی محسوب می‌گردد. در این جا به برخی تکنیک‌های لازم برای کنترل پرخاشگری اشاره می‌گردد.
1- صمیمت: صمیمیت در خانواده امری لازم و ضروری است؛ زیرا سهم مهمی در کاهش خشونت در خانواده دارد. بسیاری از رفتارهای خشونت‌آمیز به این دلیل است که صمیمیت بین طرفین وجود ندارد. صمیمیت هنگامی افزایش می‌یابد که افراد خانواده در امور زندگی با یکدیگر مشارکت داشته باشند. همچنین اعتماد و اطمینان در مشارکت بین افضای خانواده باعث صمیمیت می شود.
2- تأمل و سکوت: یکی از بهترین راه‌های کنترل خشونت در خانواده کنترل رفتار خویشتن در مواقعی است که یکی از اعضای خانواده به تحریک دیگری بپردازد. بهترین شگرد در این هنگام آن است که دیگران سکونت اختیار کنند تا آن فرد هم آرامش پیدا کند، سپس در یک فرصت مناسب با هم به بحث و بررسی بپردازند.
3- تخلیه: یعنی اینکه به طور مستقیم جواب خشونت را ندهیم. تحقیقات جدید نشان می‌دهد که پرخاشگری حلاکی و حتی فیزیکی علاوه بر اینکه خشم را کاهش نمی‌دهد، بلکه باعث افزایش آن نیز می شود.
4- مدل پرخاشگری غیرپرخاشگرانه: (قدم زدن و…) تحقیقات نشان داده که افرادی عادی که پرخاشگری خود بدون رفتار پرخاشگرانه بروز دادند، بعد از این کار سطح کمتری از پرخاشگری را داشته‌اند، ولی به طور کل این روش هم زیاد مؤثر نیست.
5- تنبیه: در طول تاریخ یکی از وسایل اجتماعی برای کم کردن میزان خشونت تنبیه بوده است که توسط آن، جلوی تجاوز خشونت و دیگر رفتارهای پرخاشگرانه را می‌گرفتند. ولی در حال حاضر علما معتقدند که تنبیه به طور موقت جلوی خشونت حاضر را می‌گیرد و برعکس، در طولانی مدت به طور مستقیم باعث تقویت آن می‌شود. در حال حاضر تنبیه بدنی از طرف سازمان بهداشت جهانی ممنوع شده است.
6- صحبت کردن در مورد مشکل: بهترین روش برای کاهش پرخاشگری، صحبت کردن در مورد آن است این تکنیک به طور عملی به دو صورت عملی است؛ ولی اینکه در لحظه‌‌ای که پرخاشگری به حد اعلای خود می‌رسد، یکی از طرفین سکوت اختیار کند و سعی کند قائله را ختم کند. ولی بعد از اینکه طرفین آرام شدند و مدتی نیز گذشت با خونسردی مطالب را با یکدیگر در میان می‌گذارند و آن را حل و فصل می‌کنند.
درمان پرخاشگری: برای درمان پرخاشگری گام اول شناخت و ریشه‌یابی علت یا علل پرخاشگری است. با شناخت این عوامل می‌توان همکاری‌های لازم را برای کاستن از میزان و شدت پرخاشگری ارائه نمود؛ مانند سرگرم نمودن فرد، مهر و محبت و دلجویی، آموزش تنهایی فکرکردن، صبر و متانت نشان دادن در مواقع پرخاشگری، تشویق جهت استحمام و روش گرفتن اجرای عدالت در منزل، برآورده کردن نیازهای کودکان و نوجوانان، مساعد ساختن جو آزادی‌های کنترل شده، جلوگیری از توهین و ناسزا گفتن به آنها و مقابله به مثل نکردن با آنها، جلوگیری از تهدید و ترساندن الگوهای خوب را به آنها نشان دادن، رهنمودهایی در مورد سازش و جوشش با دیگران، تشویق به بازی‌های گروهی و رعایت قوانین در زندگی با دیگران، عادت دادن به آنان به گذشت، یاد دادن انتقاد صحیح به آنها جهت تخلیه و سبک شدن و آرامش یافتن و در پایان، چنانچه رعایت عوامل فوق تأثیری نداشت می‌توان از عوامل دیگری مانند توبیخ، اخطار، تحکم، علامت مقابله به مثل و... استفاده نمود.
آزیتا عرفانی، دبیر شاغل در متوسطه دوم نمونه دولتی یاس، ناحیه یک شیراز

 

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی