[ فردا را به امروز می آوریم ]
  • آخرین شماره ۹۵۰
  • دوره جدید

عرقِ شرمِ تاریخ راجر فدرر و مرزهای بهترین ورزشکار تمام دوران، روزنامه شیراز نوین

تنیسور سوئیسی در حالی که کمتر از 25روز دیگر 36ساله می‌شود، توانست دومین گرنداسلم خود از سه گرنداسلم اول فصل را نیز فتح کند. انگار که سال 2004 است و همان دورانی که فدررِ 23ساله تنیس را تبدیل به ملک شخصی اش کرده بود. بسیار مضحک است که فدرر 36ساله با 23ساله هیچ تفاوتی ندارد.
برای هواداران راجر فدرر این قهرمانی‌های پیاپی در سال 2017، احتمالاً شیرین‌ترین قهرمانی‌های تمام دوران حرفه‌ای این ورزشکار باشد. شیرین‌ترین است چون فدرر 4سال سخت را تا پیش از امسال سپری کرده بود. از سال منحوس 2013 گرفته تا سه فینال پیاپی که فدرر مغلوب جوکوویچ شد. طلسم جوکوویچ باید می‌شکست، چرا که هواداران فدرر و از همه بیشتر خودِ او، دوران سختی را در این سه فینال سپری کرده بودند. حیف بود که فدرر از این طلسم عبور نکند و بازنشسته شود. فرم او در هر سه فینالی که مغلوب جوکوویچ شد، با فرم امروزش تفاوت چندانی نداشت. به عنوان مثال او در یو اس اوپن 2015 نیز هیچ ستی را تا فینال واگذار نکرد و بهترین تنیس تورنمنت را به نمایش گذاشت. با این حال جوکوویچ ناگهان بهترین تنیس زندگی اش را در فینال ارائه داد. همان طور که در دو فینال پیاپی ویمبلدونِ پیش از آن ارائه کرده بود. حیف بود، انصافاً حیف بود که فدرر بازنشسته شود و طلسم این سه فینال را از اذهان هوادارانش پاک نکند.
وقتی در دیدار یک چهارم نهایی مقابل میلوش رائونیچ در تایبرک ست سوم در حالی که 3-1 عقب بود، سرو استثنایی تنیسور کانادایی که کاملاً دور از دسترس به نظر می‌رسید را با یک حرکت برق آسا (تحلیل این حرکت غیرممکن است) تبدیل به «ریترن وینر» کرد، می‌شد حدس زد که این راجر فدرر، در ویمبلدون 2017 حتی ست هم به حریفانش نخواهد داد. او پیش از رائونیچ، دیمیتروفی را در هم شکست که اگر به فدرر برخورد نمی‌کرد با توجه به فرم ایدئالش بعید نبود یک پای فینال باشد. اما همواره این فرم فدرر است که حجت را در این رشته ورزشی تمام می‌کند. فرمی که از ابتدای سال 2017 پس از اینکه او 6ماه دور از میادین بود و برای اولین بار در کل دوران حرفه ایش دو گرنداسلم را از دست داد، به همان فرم کم نظیر سال 2004 تا 2007 برگشته است. سال‌هایی که فدرر تنیس بازی می‌کرد و بقیه احتمالاً در رشته دیگری فعالیت می‌کردند.
تمامی آنچه به راجر فدرر نه به عنوان یک تنیسور، نه به عنوان یک ورزشکار، بلکه به عنوان یک انسان در مجموع پارامترها مربوط می‌شود، باور نکردنی است. باور نکردنی است که او چگونه می‌تواند 14سال جزو 5سلبریتی برتر ورزش دنیا محسوب شود، اما کمترین حاشیه یا کمترین درگیری چه در زندگی شخصی و چه در زندگی ورزشی اش نداشته باشد. باور نکردنی است که چگونه می‌شود 14سال در سطح اول ورزش کرد و در تمامی این 14سال محبوب‌ترین فرد رشته تخصصی خود و یکی از محبوب‌ترین افراد تمامیِ ورزش‌ها بود. باور نکردنی است که چگونه می‌شود در آستانه 36سالگی، در رشته‌ای فرسایشی همچون تنیس، این کیفیت را در برابر بازیکنانی که حداقل 10سال کوچک‌تر هستند، ارائه داد. و از همه مهم‌تر، از همه مهم‌تر، باور نکردنی است که چگونه می‌شود در آستانه 36سالگی پس از دو هفته تنیس پیاپی در سطح اول دنیا، پشت میکروفون قرار گرفت و این گونه صحبت کرد: «مهم‌تر از قهرمانی و پیروز شدن، این سلامتی و حس خوبی که دارم، برایم مهم است.»
«سلامتی» و «حس خوب» شاید راز جاودانگی فدرر باشد. دو پارامتری که در کنار هم طی این سال‌ها باعث شدند تا فدرر از سطح اول تنیس دنیا دور نشود و در نهایت بار دیگر او را سر بزنگاه به قله این رشته ورزشی برساند. تماشای راجر فدرر درون کورت تنیس به عنوان یک تنیسور و در دنیای ورزش به عنوان یک ورزشکار، نعمت است. نعمتی که بسیاری در سراسر دنیا از آن بهره و لذت می‌برند. پیرامون اینکه چه فردی بهترین ورزشکار تاریخ است یا اینکه اصلاً شاخص‌های انتخاب چنین فردی چه می‌تواند باشد، همواره بحث‌های زیادی در رسانه‌های ورزشی دنیا و میان ورزشی نویسان وجود داشته اما یک مسئله میان تمامی این بحث‌ها مشترک است. اینکه راجر فدرر هر روز که می‌گذرد یک شاخص جدید به مجموع این شاخص‌ها اضافه می‌کند و او امروز هم شاخص دیگری اضافه کرد. درباره اینکه چه کسی می‌تواند بهترین ورزشکار تاریخ باشد، بحث‌های زیادی وجود دارد، اما برای فدرر می‌توان پا را فراتر گذاشت، چرا که او خود به تنهایی می‌تواند این مرزها را جا به جا کند.

تاکنون نظری برای این خبر ثبت نشده است!
ثبت نظر جدید
نام و نام خانوادگی  

آدرس ایمیل    

متن نظر  

کد امنیتی